SŁOWO NA B…

środa, 9 Lipiec 2014

 A więc czym jest błonnik?



Błonnik jest częścią rośliny, która nie ulega trawieniu przez ludzki organizm (np. celuloza) i czasem opisuje się go jako bezskrobiowy polisacharyd.

Oznacza to, że błonnik to węglowodany niezawierające kalorii. W organiźmie ludzkim brakuje odpowiednich enzymów trawiennych lub specjalnie ukształtowanego żołądka, by trawić błonnik, więc przechodzi on przez nasz układ pokarmowy praktycznie w niezmienionej formie. Właśnie „to przechodzenie przez przewód pokarmowy w praktycznie niezmienionej formie” sprawia, że błonnik ma właściwości zdrowotne.

Błonnik występuje w dwóch odmianach – rozpuszczalnej i nierozpuszczalnej. Obydwie odmiany są bardzo ważne dla zdrowia i ważne jest, byśmy spożywali je w dużych ilościach. Jednak żebyście mogli zabłysnąć w towarzystwie swoją wiedzą dietetyczną, wyjaśnię wam różnicę pomiędzy tymi typami.

Zdrowy na zewnątrz, zdrowy w środku?
Bardzo duży odsetek populacji cierpi na zaparcia. Zaparcia zwykle powodowane są przez odwodnienie i zbyt małe ilości błonnika w diecie. Choć może to wyglądać na delikatną dolegliwość, tak naprawdę jest to spory problem i jeśli się go nie leczy, może doprowadzić do choroby uchyłkowej jelit. Schorzenie to powodowane jest przez nagromadzenie napięcia w jelicie grubym poprzez próbę wypchnięcia fekaliów z ciała. W jelicie grubym rozwijają się kieszenie lub wypukłości zwane uchyłkami, co wspomaga rozwój bakterii. W naszych jelitach znajduje się mnóstwo „dobrych” bakterii. Ta flora jelitowa jest niezwykle ważna dla naszego zdrowia. Nieustannie się odnawia i pełni wiele funkcji, łącznie z produkcją biotyny, ryboflawiny oraz witaminy K. Jednak bakterie w uchyłkach to stare, „złe” bakterie, a ich obecność powoduje stan zapalny okrężnicy. Może to powodować konieczność chirurgicznego usunięcia fragmentu okrężnicy. Choroba uchyłkowa jelit kiedyś była chorobą starszych generacji, ale z powodu braku błonnika w naszej obecnej diecie, stała się ona również problemem wśród młodszych ludzi.

Dojelitowa gąbka
Błonnik rozpuszczalny jest naturalną gąbką dla układu pokarmowego, wytworzoną przez naturę. Gdy się go spożyje, błonnik rozpuszczalny przechodzi przez jelita i okrężnicę, tworząc żel, który pochłania pozostałości przemiany materii i przetransportowuje je na zewnątrz. Błonnik rozpuszczalny ma zdolność pochłaniania nadmiernej ilości kwasów żółciowych (spowodowanych zbyt dużą ilością tłuszczów nasyconych w diecie), obniża poziom „złego” cholesterolu, pomaga regulować poziom cukru we krwi, opóźniając opróżnianie układu pokarmowego (dłużej przetrzymuje jedzenie w naszych brzuchach) i zmniejsza absorpcję tłuszczu pochodzącego z diety.
Źródłami rozpuszczalnego błonnika są: fasola, owies, jęczmień, miękkie części owoców i warzyw (np. miąższ jabłek, brokułów i śliwek). Jedząc duże ilości owoców i warzyw łatwo zapewnić sobie odpowiednią ilość rozpuszczalnego błonnika w diecie.

Numer dwa i tubka od pasty do zębów
Jeśli błonnik rozpuszczalny jest gąbką, to nierozpuszczalny jest naturalną szczotką do szorowania. Nierozpuszczalny błonnik nie rozkłada się w wodzie. Gdy jemy błonnik nierozpuszczalny, przechodzi on przez nasz układ pokarmowy dokładnie go czyszcząc. Sprawia również, że fekalia pęcznieją, dzięki czemu łatwiej przesuwają się w jelitach, co wywołuje mniejsze napięcie, redukujące ryzyko powstania uchyłkowej choroby jelit. Wyobraź sobie moment, kiedy próbujesz wydostać ostatki pasty do zębów z tubki…ściskasz ją tak mocno jak możesz, a na zewnątrz wydostaje się tylko niewielka ilość pasty. Porównaj to z pełną tubką – wystarczy użyć niewiele siły, by wycisnąć pastę…pusta tubka jest analogią do diety z małą ilością nierozpuszczalnego błonnika w diecie, a pełna tubka przedstawia dietę bogatą w ten typ błonnika.

Błonnik nierozpuszczalny znajduje się w “zdrewniałych” częściach roślin (łuskach ziaren, skórce owoców i warzyw). Wybierając pełnoziarniste produkty zamiast wysoko przetworzonych „białych” wersji, łatwo zapewnić sobie odpowiednią ilość nierozpuszczalnego błonnika.